#8
24-04-2006, 03:28 AM
تلاش براى رازگشايى از اتفاقى كه قهرمانى را از پاس گرفت
اگر به اصفهان مى رفتم امروز دنيزلى نبودم
http://www.sharghnewspaper.com/850204/html/186666.jpg
خلاصه گفت وگو
۱-مربيانى هستند كه براى يك قهرمانى حاضرند از همه چيز بگذرند. اگر من در بازى ذوب آهن هم در كنار تيم بودم و الان قهرمان بوديم همه خوشحال بودند كه پاس با من قهرمان مى شد. ولى من هميشه ناراحتى آن روز را در دلم داشتم.
۲-در مورد قلعه نويى نمى توانم صحبت كنم چون شناختى ندارم. اگر بخواهم از نحوه بازى استقلال روى مربى شان قضاوت كنم بايد بگويم بازى با استقلال خيلى سخت نبود. آنها در دو بازى هم نتوانستند به ما گل بزنند. استقلال به نظر من تيمى آمد كه راحت مى شد بازش كرد.
پژمان راهبر: با امير عربى و نيما رسول زاده رفته بوديم سراغ كسى كه هنوز ترديد داشتيم بهترين مربى امسال ليگ برتر فوتبال ايران است يا نه. رفته بوديم تا قبل از بازگشت او به تركيه كمى بيشتر از مشى و رفتارش بدانيم و رفته بوديم تا از راز آن روزى كه پاس را تنها گذاشت و قهرمانى را فداى خواسته اش كرد، باخبر شويم. گفت وگوى ما و مصطفى دنيزلى در شرايطى آغاز شد كه فنرباغچه چند ساعت قبل با ۴ گل گالاتاسراى را شكست داده و قهرمانى خود را در ليگ تركيه قطعى كرده بود. وقتى از او پرسيديم نظرش درباره كريستف دام مربى موفق آلمانى فنر چيست؟ با لبخندى كه لحظه اى از صورتش جدا نمى شد جواب داد: «فنر هم مثل استقلال قهرمان مى شود!» و بعد گفت: «و البته هيچ كس به خاطر نخواهد آورد تيم دوم چگونه بازى كرده و چرا قهرمانى را از كف داده.» اما به يادش آورديم كه ما دقيقاً براى كشف همين نكته اينجاييم. دو ساعت بعد كه وقت خداحافظى بود و به اميد ديدار، از اينكه ورزشى نويس شديم تا فرصت گپ زدن با او نصيبمان شود كاملاً خوشحال بوديم! دو سه روز پيش از آنكه او به تركيه برگردد و احتمالاً هدايت همين گالاتاسراى خرد شده را برعهده بگيرد.
چرا پاس قهرمان نشد؟ تيمى كه به عقيده شما بهترين تيم ايران است.
اگر به تلاشى كه پاس براى قهرمانى نشان داد نگاهى داشته باشيم بايد از ابتداى ليگ شروع كنيم كه خوب آغازش كرديم. اما بعد از بازى العين، چند نتيجه بد به دست آورديم كه البته طبيعى بود. حساب من اين طور بود كه در ليگ ايران تيمى كه ۱/۲ امتياز از هر بازى بگيرد به قهرمانى خواهد رسيد. ما هميشه دوروبر اين عدد بوديم، البته شده كه متوسط مان به ۴/۲ برسد يا به ۸/۱ سقوط كند، اما نهايتاً عدد تقريباً دلخواه بود. در طول فصل مشكلاتى داشتيم كه مهمترين آنها مصدوميت عيسى ترائوره و احمد كاظم بود و جدايى جواد نكونام. ولى تمام اينها نمى توانست مانع قهرمانى ما باشد. ما يك تيم متفاوت در ليگ ايران بوديم، مثلاً نقشه بازى مان را براساس تعدادى گلزن خاص طرح نكرديم. ركورد بيشترين گل زده ليگ در اختيار ماست، در عين حال يك عنوان ديگر... بيشترين گل نزده را هم داشتيم كه به اين معنا است كه ما قادر به خلق موقعيت گل به تعداد زياد هستيم. به نظر من با تمام اينها، دو بازى مقابل تيم هاى اصفهانى سرنوشت ليگ را تعيين كرد. يكى اش بازى ذوب آهن بود كه من به آن جا نرفتم و ديگرى بازى سپاهان كه تصميم اشتباه داوران در گل چهارم سپاهان _ كه خيلى واضح آفسايد بود _ سرنوشت ساز شد، البته اين را بايد بگويم كه اشتباهات داورى ممكن است پيش بيايد. البته بازى ذوب آهن و شكست ما از تصميم داور مهمتر بود چون در آن برهه هيچ تيمى نبود كه بتواند بر ما غلبه كند. اما در بازى ذوب آهن ناخن از گوشت جدا شد.
اين يك ضرب المثل تركى است و معنى اش جدايى شماست از تيم؟ شما خودتان را بابت اين اتفاق سرزنش مى كنيد؟
نه، به هيچ وجه. ده بار هم اتفاق بيفتد همين تصميم را مى گرفتم.
ما امروز آمده ايم تا علت آن اتفاق را بشنويم.
من پاسخ شما را نخواهم داد مگر آنكه مجبور شوم بگويم.
اينكه پاس قهرمان نشده دليل خوبى براى گفتن اش نيست؟
من خودم هم مى گويم علت قهرمان نشدن ما بازى ذوب آهن است.
و علت آن شكست معروف؟
سئوال ديگرى داريد...؟
مى خواهم بدانيد اين سئوال به جز جذابيت ژورناليستى اش، ممكن است منجر به نتيجه اى بشود كه براى كل فوتبال ما مهم و اثرگذار باشد.
كارى كه من كردم، احترام به خودم و شغلم بود.
ممكن است ما اتفاق را شرح بدهيم و شما تاييد و تكذيب كنيد؟
نه، شايد در آينده يك نفر بگويد.
مهربان تر از اين حرف ها به نظر مى رسيد.
(مى خندد)...
وقتى پاس به ذوب آهن باخت، تهران بوديد؟
بله، اينجا بودم، شبش رفتم تركيه اما بازى را ديدم.
اينكه زحمت يك فصل داشت به هدر مى رفت، ناراحتتان نمى كرد؟
چرا. خيلى ناراحت شدم.
اين كار شما باعث شد خيلى ها بگويند شما نسبت به پاس و خودتان احساس مسئوليت نكرديد.
يك مربى قهرمانى ها را مى تواند به دست بياورد و يا از دست بدهد، اما اگر شخصيت اش را از دست بدهد ديگر نمى تواند آن را به دست بياورد.
راجع به اين مشى كه يك مربى به مدير يك باشگاه ياد بدهد كه از توافقات عدول نكند حرف بزنيم.
يك مربى مى تواند از حقوق خود بگذرد، اما از رفتارى كه در مقابلش انجام شود نمى تواند بگذرد. در يك باشگاه هر كسى كار خودش را انجام مى دهد، من كار خودم را انجام دادم و در كار ديگرى هم دخالت نمى كنم. البته از اين حرف اين برداشت را نكنيد كه در كار من دخالت شده. در اين ۳۵ سال هيچ كس نتوانسته در كار من دخالت كند. اما براى قهرمانى «علم»، «تجربه»، «استراتژى» و «مديريت» لازم است. مديريت!
آيا موضع آقاى دنيزلى به دليل نحوه ورودشان به پاس و قرارداد سنگين ايشان است يا شخصيت فردى خودشان؟
فلسفه حيات يك مربى در تيم هايى كه كار مى كند عوض نمى شود.
فلسفه شما چيست؟
فلسفه من، تلاش كردن، هدف گيرى دقيق، دفاع كردن از حقوق بازيكنان، دفاع كردن از تيم و حفاظت از منافع باشگاه...
اما شما در غيبت تان مقابل ذوب منافع باشگاه را رعايت نكرديد.
...
اگر مى دانستيد ۰-۳ مى بازيد باز همين كار را مى كرديد؟ ما تقريباً از شكست پاس در اصفهان در غياب شما مطمئن بوديم.
حركتى كه من كردم به نتيجه اى كه تيم گرفت ربطى نداشت.
اما تيم پاس، تيم دنيزلى است و تمام انرژى اش از دنيزلى است.
...
آيا اگر امشب شما مربى تيم قهرمان بوديد امروز لذت بيشترى نمى برديد؟
مى شود بحث كرد.
ما براى بحث آمده ايم. اصولگرايى يا قهرمانى؟
هر آدمى جواب خودش را براى اين سئوال دارد، مربيانى هستند كه براى يك قهرمانى حاضرند از همه چيز بگذرند. اگر من در بازى ذوب آهن هم در كنار تيم بودم و الان قهرمان بوديم همه خوشحال بودند كه پاس با من قهرمان مى شد. ولى من هميشه ناراحتى آن روز را در دلم داشتم.
يعنى وجدانتان ناراحت بود؟
بله. من در هر دو تيم گالا و فنر مربى بودم و با هر دو قهرمان شدم، تمام اين موضوعات آنجا هم بود، از خيلى ها گذشتم و از مواردى كه نمى شد، نگذشتم. وقتى كه قراردادم را با فنر قطع كردم سالى ۲ ميليون دلار درآمد داشتم. يادتان باشد گام اصلى قهرمانى اداره كردن موازى و درست تيم از نظر سازماندهى و ادارى و همين طور از نظر تكنيكى و فنى است.
اگر آن روز با اين موضوع برخورد نكرده بوديد؟
اگر اين طور برخورد نكرده بودم امروز دنيزلى نبودم.
چند سال ديگر مربى خواهيد بود؟
۴ سال ديگر كار مربيگرى مى كنم.
خوشحالم كه هنوز اينقدر ايده آليست هستيد كه روى اصولتان مى ايستيد. اول كار به نظرم پيرمردى بوديد كه آمده ايد پول دربياوريد و برويد...
(مى خندد)...
يك سئوال ما را جواب نداديد. حقوق باشگاه!
منظورم از حقوق باشگاه كاملاً مالى و مادى است، من مسئول حفظ حقوق باشگاه در مقابل فدراسيون و رسانه ها نيستم. اين وظيفه مديران ديگر تيم است.
مثلاً اول سال يك بودجه ۷۰ تا ۱۰۰ هزار يورويى براى اردوى خارجى لازم بود ولى من ديدم باشگاه پول ندارد و كمپ خارجى از كشور را لغو كردم. ما جزء معدود تيم هايى بوديم كه در ايران اردو گذاشتيم. يا مثلاً يك چيز ديگر، بازيكنان پاس با وجود حضور در جمع مدعيان كمترين پاداش را در ميان ليگ برترى ها گرفتند، اين يك صرفه جويى مالى بود كه با وجود هفته ها صدرنشينى با برنامه ريزى من اتفاق افتاد. اما اگر كسى حتى به اين هم راضى نباشد و در مقابل اين برنامه بايستد طبيعى است كه در مقابلش مى ايستم. به هر حال پاس در اين دوره چيزهاى خيلى مهم تر از قهرمانى به دست آورده و خيالم از اين بابت راحت است.
از اينكه قهرمان نشديد چقدر ناراحتيد؟
خيلى ناراحتم. در درجه اول براى بازيكنانم ناراحتم، ما بهترين بازيكنان ايران را نداريم ولى بدون شك بهترين تيم ايران هستيم.
كدام تيم بهترين بازيكنان را داشت؟
بهترين نفرات را استقلال و ذوب آهن و صبا و پرسپوليس داشتند.
مى شود اين بهترين ها را نام ببريد؟
در اين تيم ها كلى آدم هست كه مى پسندم. در استقلال جبارى، عنايتى، نيكبخت، اكبرپور، دروازه بان شان طالب لو، شماره ۳ اميرآبادى، فكرى و... در پرسپوليس باقرى و همين طور كاويانپور كه بازيكن باتجربه و باكيفيتى بود و كاظميان اگر كار تيمى بكند يا خطيبى و كاپيتان سپاهان نويدكيا. شماره ۳۰ ذوب آهن رجب زاده... يك نفر هم هست كه امسال خوب بازى نكرد اما فوق العاده باكيفيت است، مصطفى مهدى زاده. خيلى استعداد داريد مثلاً آندرانيك تيموريان.
شنيده بوديم سياوش اكبرپور را دوست داريد.
دوست داشتن چيز ديگرى است و پسنديدن چيز ديگرى. من او را مى پسندم ولى بازيكنان تيم خودم را دوست دارم. سياوش يكى از تاثير گذارترين فوروارد ها است.
اگر قرار بود در ايران بمانيد و قدرت خريد هر بازيكنى را داشتيد، كدام بازيكنان را به پاس اضافه مى كرديد؟
الان حرف زدن در اين باره بى معنا است. اما پارسال فهرستى داده بودم كه از آن پنج نفر فقط يكى شان آمد. اگر آندرانيك يا مهدى زاده را مى خريديم به احتمال زياد جام باشگاه هاى آسيا را مى برديم.
لابه لاى حرف هايتان گفتيد پاس تيم شما «بود» آيا معنى حرف شما اين است كه ديگر به ايران باز نمى گرديد؟
راجع به فردا كسى نمى تواند حرفى بزند... من كارم را در ايران به اتمام رساندم ولى زندگى پر از شگفتى ها است.. باترى من تمام شد؛ باترى شما چى؟
ما هنوز انرژى داريم. حداقل به اندازه چند سئوال. از جمله اينكه نظرتان درباره قهرمانى استقلال چيست؟
آنها عناصر لازم براى قهرمانى را داشتند، چيزهايى مثل طرفدار و حمايت رسانه ها.
مربى؟
در مورد مربى نمى توانم صحبت كنم چون شناختى ندارم. اگر بخواهم از نحوه بازى شان روى مربى شان قضاوت كنم بايد بگويم بازى با استقلال خيلى سخت نبود. آنها در دو بازى هم نتوانستند به ما گل بزنند. استقلال به نظر من تيمى آمد كه راحت مى شد بازش كرد ولى كادر بازيكنان خوبى دارد و اين براى ليگ ايران كافى بود. البته صد درصد در اين موفقيت مربى نقش داشته ولى اينكه چقدر... نمى دانم.
و پاس تيم پرطرفدارى نبود. اين شما را ناراحت نمى كرد؟
واقعيتش روز اولى كه آمدم اينجا بازى پاس و فولاد را نگاه كردم و نمى دانم چطور پاس آن روز تعداد زيادى تماشاچى داشت اما بعداً از اين طرفداران خبرى نبود.
اگر طرفدار داشتيد؟
بازى هاى آسيايى پاس مثال خوبى بود. به هر حال تمام شادى و لذت فوتبال به تماشاچى است.
اينكه صد هزار نفر اسم شما را فرياد بزنند وسوسه تان نمى كند؟
شبيه اين موقعيت خيلى داشتم ولى خب ان شاءالله سلامت باشند طرفداران تيم هاى مقابل كه مرتب صدايم مى كردند. خودمان كه آنقدر طرفدار نداشتيم!
از سبك كدام مربى ايرانى لذت مى بريد؟
هيچ كدام. صميمانه بگويم در ايران از روى نيمكت مداخله كردن به بازى راحت است.
يعنى چى؟
ليگ ايران ليگ نوپايى است و اينكه رقبا بتوانند سريع بازى را بخوانند و استراتژى را عوض كنند وجود ندارد. دقيقاً يعنى اينكه من كمتر ديدم مربى اى بتواند سريع بازى خوانى كند مثلاً پاس را مى گويم كه هيچ كس نمى توانست تركيبش را حدس بزند و ما حتى بعد از يك برد پنج گله نفراتمان را عوض مى كرديم، اما تركيب استقلال را يك بچه در خيابان مى تواند بگويد.
و ما چه بايد بكنيم؟
ساده نيست. بعد از ۳۵ سال تجربه مى گويم نياز به زمان داريد و تجربه بين المللى.
و تيم ملى و برانكو؟
براى ننوشتن مى گويم. به خودتان. آيا آدم هاى رازدارى هستيد؟
تهران را دوست داريد؟
البته. اينجا دوستانى دارم و حتماً دوباره مى آيم اما خب، نه براى كار.
صد درصد؟
نه، ۵۱ درصد. در تركيه همه مى دانند كه ۵۱ درصد دنيزلى يعنى ۱۰۰ درصد!
اگر به اصفهان مى رفتم امروز دنيزلى نبودم
http://www.sharghnewspaper.com/850204/html/186666.jpg
خلاصه گفت وگو
۱-مربيانى هستند كه براى يك قهرمانى حاضرند از همه چيز بگذرند. اگر من در بازى ذوب آهن هم در كنار تيم بودم و الان قهرمان بوديم همه خوشحال بودند كه پاس با من قهرمان مى شد. ولى من هميشه ناراحتى آن روز را در دلم داشتم.
۲-در مورد قلعه نويى نمى توانم صحبت كنم چون شناختى ندارم. اگر بخواهم از نحوه بازى استقلال روى مربى شان قضاوت كنم بايد بگويم بازى با استقلال خيلى سخت نبود. آنها در دو بازى هم نتوانستند به ما گل بزنند. استقلال به نظر من تيمى آمد كه راحت مى شد بازش كرد.
پژمان راهبر: با امير عربى و نيما رسول زاده رفته بوديم سراغ كسى كه هنوز ترديد داشتيم بهترين مربى امسال ليگ برتر فوتبال ايران است يا نه. رفته بوديم تا قبل از بازگشت او به تركيه كمى بيشتر از مشى و رفتارش بدانيم و رفته بوديم تا از راز آن روزى كه پاس را تنها گذاشت و قهرمانى را فداى خواسته اش كرد، باخبر شويم. گفت وگوى ما و مصطفى دنيزلى در شرايطى آغاز شد كه فنرباغچه چند ساعت قبل با ۴ گل گالاتاسراى را شكست داده و قهرمانى خود را در ليگ تركيه قطعى كرده بود. وقتى از او پرسيديم نظرش درباره كريستف دام مربى موفق آلمانى فنر چيست؟ با لبخندى كه لحظه اى از صورتش جدا نمى شد جواب داد: «فنر هم مثل استقلال قهرمان مى شود!» و بعد گفت: «و البته هيچ كس به خاطر نخواهد آورد تيم دوم چگونه بازى كرده و چرا قهرمانى را از كف داده.» اما به يادش آورديم كه ما دقيقاً براى كشف همين نكته اينجاييم. دو ساعت بعد كه وقت خداحافظى بود و به اميد ديدار، از اينكه ورزشى نويس شديم تا فرصت گپ زدن با او نصيبمان شود كاملاً خوشحال بوديم! دو سه روز پيش از آنكه او به تركيه برگردد و احتمالاً هدايت همين گالاتاسراى خرد شده را برعهده بگيرد.
چرا پاس قهرمان نشد؟ تيمى كه به عقيده شما بهترين تيم ايران است.
اگر به تلاشى كه پاس براى قهرمانى نشان داد نگاهى داشته باشيم بايد از ابتداى ليگ شروع كنيم كه خوب آغازش كرديم. اما بعد از بازى العين، چند نتيجه بد به دست آورديم كه البته طبيعى بود. حساب من اين طور بود كه در ليگ ايران تيمى كه ۱/۲ امتياز از هر بازى بگيرد به قهرمانى خواهد رسيد. ما هميشه دوروبر اين عدد بوديم، البته شده كه متوسط مان به ۴/۲ برسد يا به ۸/۱ سقوط كند، اما نهايتاً عدد تقريباً دلخواه بود. در طول فصل مشكلاتى داشتيم كه مهمترين آنها مصدوميت عيسى ترائوره و احمد كاظم بود و جدايى جواد نكونام. ولى تمام اينها نمى توانست مانع قهرمانى ما باشد. ما يك تيم متفاوت در ليگ ايران بوديم، مثلاً نقشه بازى مان را براساس تعدادى گلزن خاص طرح نكرديم. ركورد بيشترين گل زده ليگ در اختيار ماست، در عين حال يك عنوان ديگر... بيشترين گل نزده را هم داشتيم كه به اين معنا است كه ما قادر به خلق موقعيت گل به تعداد زياد هستيم. به نظر من با تمام اينها، دو بازى مقابل تيم هاى اصفهانى سرنوشت ليگ را تعيين كرد. يكى اش بازى ذوب آهن بود كه من به آن جا نرفتم و ديگرى بازى سپاهان كه تصميم اشتباه داوران در گل چهارم سپاهان _ كه خيلى واضح آفسايد بود _ سرنوشت ساز شد، البته اين را بايد بگويم كه اشتباهات داورى ممكن است پيش بيايد. البته بازى ذوب آهن و شكست ما از تصميم داور مهمتر بود چون در آن برهه هيچ تيمى نبود كه بتواند بر ما غلبه كند. اما در بازى ذوب آهن ناخن از گوشت جدا شد.
اين يك ضرب المثل تركى است و معنى اش جدايى شماست از تيم؟ شما خودتان را بابت اين اتفاق سرزنش مى كنيد؟
نه، به هيچ وجه. ده بار هم اتفاق بيفتد همين تصميم را مى گرفتم.
ما امروز آمده ايم تا علت آن اتفاق را بشنويم.
من پاسخ شما را نخواهم داد مگر آنكه مجبور شوم بگويم.
اينكه پاس قهرمان نشده دليل خوبى براى گفتن اش نيست؟
من خودم هم مى گويم علت قهرمان نشدن ما بازى ذوب آهن است.
و علت آن شكست معروف؟
سئوال ديگرى داريد...؟
مى خواهم بدانيد اين سئوال به جز جذابيت ژورناليستى اش، ممكن است منجر به نتيجه اى بشود كه براى كل فوتبال ما مهم و اثرگذار باشد.
كارى كه من كردم، احترام به خودم و شغلم بود.
ممكن است ما اتفاق را شرح بدهيم و شما تاييد و تكذيب كنيد؟
نه، شايد در آينده يك نفر بگويد.
مهربان تر از اين حرف ها به نظر مى رسيد.
(مى خندد)...
وقتى پاس به ذوب آهن باخت، تهران بوديد؟
بله، اينجا بودم، شبش رفتم تركيه اما بازى را ديدم.
اينكه زحمت يك فصل داشت به هدر مى رفت، ناراحتتان نمى كرد؟
چرا. خيلى ناراحت شدم.
اين كار شما باعث شد خيلى ها بگويند شما نسبت به پاس و خودتان احساس مسئوليت نكرديد.
يك مربى قهرمانى ها را مى تواند به دست بياورد و يا از دست بدهد، اما اگر شخصيت اش را از دست بدهد ديگر نمى تواند آن را به دست بياورد.
راجع به اين مشى كه يك مربى به مدير يك باشگاه ياد بدهد كه از توافقات عدول نكند حرف بزنيم.
يك مربى مى تواند از حقوق خود بگذرد، اما از رفتارى كه در مقابلش انجام شود نمى تواند بگذرد. در يك باشگاه هر كسى كار خودش را انجام مى دهد، من كار خودم را انجام دادم و در كار ديگرى هم دخالت نمى كنم. البته از اين حرف اين برداشت را نكنيد كه در كار من دخالت شده. در اين ۳۵ سال هيچ كس نتوانسته در كار من دخالت كند. اما براى قهرمانى «علم»، «تجربه»، «استراتژى» و «مديريت» لازم است. مديريت!
آيا موضع آقاى دنيزلى به دليل نحوه ورودشان به پاس و قرارداد سنگين ايشان است يا شخصيت فردى خودشان؟
فلسفه حيات يك مربى در تيم هايى كه كار مى كند عوض نمى شود.
فلسفه شما چيست؟
فلسفه من، تلاش كردن، هدف گيرى دقيق، دفاع كردن از حقوق بازيكنان، دفاع كردن از تيم و حفاظت از منافع باشگاه...
اما شما در غيبت تان مقابل ذوب منافع باشگاه را رعايت نكرديد.
...
اگر مى دانستيد ۰-۳ مى بازيد باز همين كار را مى كرديد؟ ما تقريباً از شكست پاس در اصفهان در غياب شما مطمئن بوديم.
حركتى كه من كردم به نتيجه اى كه تيم گرفت ربطى نداشت.
اما تيم پاس، تيم دنيزلى است و تمام انرژى اش از دنيزلى است.
...
آيا اگر امشب شما مربى تيم قهرمان بوديد امروز لذت بيشترى نمى برديد؟
مى شود بحث كرد.
ما براى بحث آمده ايم. اصولگرايى يا قهرمانى؟
هر آدمى جواب خودش را براى اين سئوال دارد، مربيانى هستند كه براى يك قهرمانى حاضرند از همه چيز بگذرند. اگر من در بازى ذوب آهن هم در كنار تيم بودم و الان قهرمان بوديم همه خوشحال بودند كه پاس با من قهرمان مى شد. ولى من هميشه ناراحتى آن روز را در دلم داشتم.
يعنى وجدانتان ناراحت بود؟
بله. من در هر دو تيم گالا و فنر مربى بودم و با هر دو قهرمان شدم، تمام اين موضوعات آنجا هم بود، از خيلى ها گذشتم و از مواردى كه نمى شد، نگذشتم. وقتى كه قراردادم را با فنر قطع كردم سالى ۲ ميليون دلار درآمد داشتم. يادتان باشد گام اصلى قهرمانى اداره كردن موازى و درست تيم از نظر سازماندهى و ادارى و همين طور از نظر تكنيكى و فنى است.
اگر آن روز با اين موضوع برخورد نكرده بوديد؟
اگر اين طور برخورد نكرده بودم امروز دنيزلى نبودم.
چند سال ديگر مربى خواهيد بود؟
۴ سال ديگر كار مربيگرى مى كنم.
خوشحالم كه هنوز اينقدر ايده آليست هستيد كه روى اصولتان مى ايستيد. اول كار به نظرم پيرمردى بوديد كه آمده ايد پول دربياوريد و برويد...
(مى خندد)...
يك سئوال ما را جواب نداديد. حقوق باشگاه!
منظورم از حقوق باشگاه كاملاً مالى و مادى است، من مسئول حفظ حقوق باشگاه در مقابل فدراسيون و رسانه ها نيستم. اين وظيفه مديران ديگر تيم است.
مثلاً اول سال يك بودجه ۷۰ تا ۱۰۰ هزار يورويى براى اردوى خارجى لازم بود ولى من ديدم باشگاه پول ندارد و كمپ خارجى از كشور را لغو كردم. ما جزء معدود تيم هايى بوديم كه در ايران اردو گذاشتيم. يا مثلاً يك چيز ديگر، بازيكنان پاس با وجود حضور در جمع مدعيان كمترين پاداش را در ميان ليگ برترى ها گرفتند، اين يك صرفه جويى مالى بود كه با وجود هفته ها صدرنشينى با برنامه ريزى من اتفاق افتاد. اما اگر كسى حتى به اين هم راضى نباشد و در مقابل اين برنامه بايستد طبيعى است كه در مقابلش مى ايستم. به هر حال پاس در اين دوره چيزهاى خيلى مهم تر از قهرمانى به دست آورده و خيالم از اين بابت راحت است.
از اينكه قهرمان نشديد چقدر ناراحتيد؟
خيلى ناراحتم. در درجه اول براى بازيكنانم ناراحتم، ما بهترين بازيكنان ايران را نداريم ولى بدون شك بهترين تيم ايران هستيم.
كدام تيم بهترين بازيكنان را داشت؟
بهترين نفرات را استقلال و ذوب آهن و صبا و پرسپوليس داشتند.
مى شود اين بهترين ها را نام ببريد؟
در اين تيم ها كلى آدم هست كه مى پسندم. در استقلال جبارى، عنايتى، نيكبخت، اكبرپور، دروازه بان شان طالب لو، شماره ۳ اميرآبادى، فكرى و... در پرسپوليس باقرى و همين طور كاويانپور كه بازيكن باتجربه و باكيفيتى بود و كاظميان اگر كار تيمى بكند يا خطيبى و كاپيتان سپاهان نويدكيا. شماره ۳۰ ذوب آهن رجب زاده... يك نفر هم هست كه امسال خوب بازى نكرد اما فوق العاده باكيفيت است، مصطفى مهدى زاده. خيلى استعداد داريد مثلاً آندرانيك تيموريان.
شنيده بوديم سياوش اكبرپور را دوست داريد.
دوست داشتن چيز ديگرى است و پسنديدن چيز ديگرى. من او را مى پسندم ولى بازيكنان تيم خودم را دوست دارم. سياوش يكى از تاثير گذارترين فوروارد ها است.
اگر قرار بود در ايران بمانيد و قدرت خريد هر بازيكنى را داشتيد، كدام بازيكنان را به پاس اضافه مى كرديد؟
الان حرف زدن در اين باره بى معنا است. اما پارسال فهرستى داده بودم كه از آن پنج نفر فقط يكى شان آمد. اگر آندرانيك يا مهدى زاده را مى خريديم به احتمال زياد جام باشگاه هاى آسيا را مى برديم.
لابه لاى حرف هايتان گفتيد پاس تيم شما «بود» آيا معنى حرف شما اين است كه ديگر به ايران باز نمى گرديد؟
راجع به فردا كسى نمى تواند حرفى بزند... من كارم را در ايران به اتمام رساندم ولى زندگى پر از شگفتى ها است.. باترى من تمام شد؛ باترى شما چى؟
ما هنوز انرژى داريم. حداقل به اندازه چند سئوال. از جمله اينكه نظرتان درباره قهرمانى استقلال چيست؟
آنها عناصر لازم براى قهرمانى را داشتند، چيزهايى مثل طرفدار و حمايت رسانه ها.
مربى؟
در مورد مربى نمى توانم صحبت كنم چون شناختى ندارم. اگر بخواهم از نحوه بازى شان روى مربى شان قضاوت كنم بايد بگويم بازى با استقلال خيلى سخت نبود. آنها در دو بازى هم نتوانستند به ما گل بزنند. استقلال به نظر من تيمى آمد كه راحت مى شد بازش كرد ولى كادر بازيكنان خوبى دارد و اين براى ليگ ايران كافى بود. البته صد درصد در اين موفقيت مربى نقش داشته ولى اينكه چقدر... نمى دانم.
و پاس تيم پرطرفدارى نبود. اين شما را ناراحت نمى كرد؟
واقعيتش روز اولى كه آمدم اينجا بازى پاس و فولاد را نگاه كردم و نمى دانم چطور پاس آن روز تعداد زيادى تماشاچى داشت اما بعداً از اين طرفداران خبرى نبود.
اگر طرفدار داشتيد؟
بازى هاى آسيايى پاس مثال خوبى بود. به هر حال تمام شادى و لذت فوتبال به تماشاچى است.
اينكه صد هزار نفر اسم شما را فرياد بزنند وسوسه تان نمى كند؟
شبيه اين موقعيت خيلى داشتم ولى خب ان شاءالله سلامت باشند طرفداران تيم هاى مقابل كه مرتب صدايم مى كردند. خودمان كه آنقدر طرفدار نداشتيم!
از سبك كدام مربى ايرانى لذت مى بريد؟
هيچ كدام. صميمانه بگويم در ايران از روى نيمكت مداخله كردن به بازى راحت است.
يعنى چى؟
ليگ ايران ليگ نوپايى است و اينكه رقبا بتوانند سريع بازى را بخوانند و استراتژى را عوض كنند وجود ندارد. دقيقاً يعنى اينكه من كمتر ديدم مربى اى بتواند سريع بازى خوانى كند مثلاً پاس را مى گويم كه هيچ كس نمى توانست تركيبش را حدس بزند و ما حتى بعد از يك برد پنج گله نفراتمان را عوض مى كرديم، اما تركيب استقلال را يك بچه در خيابان مى تواند بگويد.
و ما چه بايد بكنيم؟
ساده نيست. بعد از ۳۵ سال تجربه مى گويم نياز به زمان داريد و تجربه بين المللى.
و تيم ملى و برانكو؟
براى ننوشتن مى گويم. به خودتان. آيا آدم هاى رازدارى هستيد؟
تهران را دوست داريد؟
البته. اينجا دوستانى دارم و حتماً دوباره مى آيم اما خب، نه براى كار.
صد درصد؟
نه، ۵۱ درصد. در تركيه همه مى دانند كه ۵۱ درصد دنيزلى يعنى ۱۰۰ درصد!